   |
||
   |
||
|
|
|||||||||||||
|
 |
|
 |
||||||||||
|
|||||||||||||
|
|
 |
Թելադրություն
Անծայրածիր տափաստան, փոշոտ ճանապարհ, զենիթից կախված անգութ արև: Եվ այդ փոշուց խեղդված ճանապարհով քայլող զինվորներ, զինվորներ: Մի ամբողջ դիվիզիա էր շարժվում դեպի ռազմաճակատի առաջավոր գիծը: Մեքենաներն ու սայլակները ճանապարհի աջ կողմով, հետևակը` ձախով: Փոշի, աղմուկ, խանձելուց հոգնած արև: Եվ այսպես ժամեր, ժամեր, լուսածագից մինչև երեկո: Սկզբում` երգ ու ծիծաղ, աշխույժ կատակներ, հետո, քայլ առ քայլ, խանդավառության խունացում, հոգնածության հաղթանակ: Ուկրաինական հողի վրա էինք քայլում. զարմանալի հարթ մի տարածություն, ոչ ծառ ու թուփ, ոչ խորդուբորդություն. միապաղաղ, տխուր: Հաճախակի դադարների փոքր-ինչ շունչ էին առնում խոնջացած ոտքերը, ճանապարհի փոշուն խառնվում էր մախորկայի առատ ծուխը, սրբվում էին քրտնքի հորդ առվակները և նորից նույն ճանապարհը` երկար ու տաղտկալի: Կռվելուց ավելի վատ այս հոգեմաշ անցումներն էին, երբեմն հիսուն հարյուր կիլոմետր: Մեր գումարտակի սանիտարական Էմման ու Զոյան էլ մեզ հետ էին: Համարձակ ու անվեհեր աղջիկներ էին, առողջ և ուժեղ. պատահել էր, որ կրակի գծից միաժամանակ երկուական վիրավոր էին շալակած հանել: |
 |
|
||||||||||||||||||
Քննական
տարբերակներ |
|
|
|
